سال ۱۳۹۸ِ و ۸ سال از اون روزا میگذره و ماها دیگه دغدغه ی شروع اول مهر رو نداریم.... نگین وصبا و بهار فارغ التحصیل شدن! (صبا و نگین باهم تی ار ایکس میرن.) ساحل رو تقریبا ی ماه پیش تو خیابون دیدم با فرخنده و هنوزم همونجوری عین دوران دبیرستان بود فاطمه

۱۲ فروردین ۹۹ ه

یک ماه و نیمه که بخاطر کرونا قرنطینه ایم و دانشگاها و همه جا تعطیل شده

وسط این اوضاع دیروز عصر یهو ابرایه عجیبی تو آسمون دیدم ک مثل اینکه اسمشون earthquake cloudsه و قبل زلزله های سنگین ایجاد میشن...ترسناکتر این ک شبش زلزله اومد و وقتی داشتیم تو گروه دیوانگان فرزانگان راجع بش حرف میزدیم و همه گرخیده بودیم ساعتایه ۲ونیم همزمان یه زلزله حس کردیم...و حالبتر این ک سایت لرزه نگار چیزی ثبت نکرده بود

اینم شانس مایه

۱۴۰۰ شد!

خیلی این روزا ذهنم درگیره که واقعاااا چی میخوام از زندگی...

میخام چجوری زندگی کنم...

بنظرم خیلی وقتا اجبار چیزه خوبیه...مجبوری باشی ی مسیری رو انتخاب کنی...یا اقلا بدونی بهترین راه برات چیه...یا حتی این که راه دیگه ای پیش روت نباشه...

فاطمه.م گولمون زود بردمون اسپاخو

با فرخنده و فاطمه.ر

بنظرم باید همونجا ک منو رو دیدیم پا میشدیم برمیگشتیم...

آخه فاااکینگ ۱۴۰ هزارتومن برا پنیر و گوشت چرخکرده و ژامبون:||||